zondag 27 maart 2011

Vooruitgang

En toen ging het plotseling een stukje beter.

De operatieplek kan ik steeds beter aanraken. Het voelt niet fijn, van binnen niet en van buiten niet. Hard en dood. Soms prik en steek. Als ik koud drink lijkt het alsof het drinken rechtstreeks naar mijn linkeroksel loopt. Alsof ze mijn slokdarm hebben verlegd. Het zullen wel gevoelszenuwen zijn. Als ik loop kan ik mijn arm al laten hangen. En ik heb mezelf betrapt op slapen met mijn armen achter mijn hoofd. Dat is goed.
Overal zit vooruitgang in en daar gaat het om.

Mijn weekje bedrust heeft zoden aan de dijk gezet. Sinds gisteren wil mijn lichaam niet meer zo veel liggen, en rustig bewegen. Bij het tuincentrum een kruidentuin gekocht. Een verzameling kruidenplanten die ik vaak gebruik bij het koken. Het tuincentrum leek groter dan anders. Ik kon er niet zo goed tegen. De 4 muurtjes op mijn slaapkamer geven een veilig gevoel. Ik ben nog niet echt toe aan zo’n ruime blik, dus bij de eerste beste tuinbank die ik tegen kom, ga ik zitten. Ik twijfel of ik en een rolstoel wil. Nee, dat wil ik niet. Ik hou mijn blik gewoon binnen een staal van een meter. En ik hou me aan de kar vast. Halverwege een kop cappuccino. De tweede helft gaat beter. Bij de kassa gelukkig rustig.
’s Avonds met een vriend gekookt. Vegetarisch.  Lekker gegeten maar niet zo lekker als we eigenlijk willen. Een beetje hondenbrok idee. Het raw toetje van pompoen met dadels was goed te pruimen. Volgende week weer een ander recept.  Toch wel kapot s’avonds.

Vanmorgen had ik weer echt zin om op te staan. Ik wil naar buiten. Na het ontbijt, laden we een van de honden in de auto en gaan we naar de Soesterduinen. Van de parkeerplaats tot de eerste heuvel wandelen is voor mij genoeg. Daar hebben we een uurtje heerlijk zitten zonnebaden, mensen en honden bekeken.

Een kind met aanhang zorgt vandaag voor het eten, knapperds. Risotto met kip, wat wil je nog meer.

Ik heb deze week 4 afspraken met Amsterdam. De dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis kreeg ik mijn afsprakenkaart mee. En een uitleg erbij. Ik kan me er niet veel van herinneren. Morgen heb ik een belafspraak. Ik word dan door hun gebeld, denk ik. Ik geloof voor de uitslag van de schildwachtklier. Dinsdag heb ik een afspraak met de chirurg, de eerste controle. Er moet ook nog een uitslag komen van de tumor. Die zie ik niet op mijn afsprakenkaart staan. Ik ga dinsdag vragen hoe het zit.

Ik ben totaal niet nerveus voor de uitslag. Ik geloof er helemaal niets van dat ik uitzaaiingen heb en daarvoor aan de chemo moet of extra bestraling. Gaat het hier om intu├»tie of hoop. Bovendien ik vind het echt genoeg zo. 5 weken bestralen en dan wil ik dat het klaar is. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten